گنگ گویا  

روزها می گذرد

و من از پنجره کوچک

تنهائی خويش

به خيابان پر از خاطره و کوچه تنگ

و به هر کس که شبيه تو

در اين رهگذر است

ديده می دوزم و نوميد

به خود می گويم

                             < خبری از او نيست >

ديگر از ماندن در

چنبره خاطره ها

که مرا سخت به خود می فشرد

                             - بيزارم

باز می گردم و در دل

به تمام باورها

که مرا عاشق ديدار تو کرد

                             - بی صدا می خندم

دلم از  پنجره و خاطره و کوچه گرفت

چشم می پوشم از اين بس

به همه احساسم

که وفا نيز دروغ است ‌٬ دروغ

از تو هم می گذرم

                            - پنجره را می بندم